Ασφαλιστικό... Μία άλλη παράμετρος...

Εδώ και κάμποσο καιρό η χώρα μας ταλαιπωρείται από δήθεν "εργαζόμενους" οι οποίοι απεργούν επειδή η κυβέρνηση εισήγαγε προς ψήφιση από την Βουλή των Ελλήνων ένα νομοσχέδιο το οποίο, αφ'ενός τροποποιεί τα όρια συνταξιοδότησης μεγάλου αριθμού "εργαζομένων" στις ΔΕΚΟ, ελεύθερων επαγγελματιών (δημοσιογράφων, δικηγόρων, μηχανικών) και εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, και αφ'ετέρου ενοποιεί τα περισσότερα ασφαλιστικά ταμεία, μειώνοντάς τα σε 13.
Ας παρακάμψω το κατά πόσον οι απεργούντες είναι κανονικά εργαζόμενοι και δεν είναι πρώτον "πληρωνόμενοι" , δεύτερον "απασχολούμενοι" και τελευταία "παραγωγοί πλούτου", ενώ σε μία υγιή οικονομία η σειρά είναι αντίστροφη και ας σταθώ στα επιχειρήματα αυτών, των "εργαζομένων", αλλά και των πολιτικών κομμάτων, που τους υποστηρίζουν γιά ψηφοθηρικούς λόγους προφανώς.
Ισχυρίζονται, λοιπόν οι εν λόγω, ότι εάν το κράτος αποδώσει στα ασφαλιστικά ταμεία, τις εισφορές που έχει παρακρατήσει γιά διαφόρους λόγους και τις οποίες οφείλει, τα ασφαλιστικά ταμεία δεν θα έχουν πρόβλημα στο να δίνουν κανονικά τις συντάξεις, ανεξαρτήτως ηλικίας. Άρα η λύση, κατ'αυτούς, είναι απλή και εύκολη: Το κράτος δίνει όσα χρωστάει, φροντίζει και ελέγχει τους εισφοροδιαφεύγοντες εργοδότες και επιχειρήσεις και όλα πάνε καλά.
Ουδείς όμως σκέπτεται αν το κράτος έχει να δώσει αυτά τα χρήματα γιά να κλείσει τα ελλείμματα των ταμείων, τα οποία (ελλείμματα) στο παρελθόν και εξαιτίας της πολιτικής που ασκήθηκε από πολλές κυβερνήσεις και αυτό συνέβαλε να δημιουργηθούν. Ουδείς σκέπτεται αν είναι λογικό, ηθικό και τίμιο το κράτος να δανείζεται, άρα να υποθηκεύει το μέλλον των παιδιών μας και των εγγονών μας, για να μπορούν ορισμένοι να συνταξιοδοτηθούν σε ηλικίες 52, ή 55, ή 60 ετών, την στιγμή που μπορούν να προσφέρουν ακόμη στο κοινωνικό σύνολο.
Ουδείς σκέπτεται αν είναι ηθικό μερικοί "εργαζόμενοι" να συνταξιοδοτούνται, ακόμη κι αν έχει χρήματα το ταμείο τους, σε ηλικίες από 50 έως 60 ετών, γιά να μην πω και μικρότερες, και μερικοί άλλοι να περιμένουν μέχρι τα 65 τους χρόνια. Είναι δίκαιη αυτή η αντιμετώπιση, άλλοι, που δεν τυγχάνουν μέλη μιάς προνομιούχου συντεχνίας, η οποία απειλεί και εκβιάζει, να εργάζονται μέχρι τα 65 τους και αυτοί να αποσύρονται κατακουρασμένοι και βαριεστημένοι στα 55 τους; Αλλά και πάλι, ας υποθέσουμε ότι το ταμείο τους έχει αρκετά χρήματα. Διερωτήθηκε ποτέ κάποιος γιατί έχει τόσα χρήματα... Γιά να συμβαίνει αυτό, πρέπει κάποιος από τους παρακάτω λόγους να συμβαίνει:
α. είτε ότι το ταμείο τους είχε πολλούς κοινωνικούς πόρους, άρα έχουν καταφέρει και έχουν επιβάλλει στην κοινωνία να πληρώνει τους πόρους των ταμείων τους (με ρουσφετολογικά κριτήρια, εκβιασμούς προς τους πολιτικούς, κλπ)
β. είτε ότι, αυτοί οι ίδιοι, αλλά και ο εργοδότης τους έχουν συνεισφέρει πάρα πολλές εργοδοτικές εισφορές, επιβαρύνοντας, κατ'αυτόν τον τρόπο, δυσανάλογα το κόστος παραγωγής, πράγμα που κατ'επέκτασιν σημαίνει ότι ο εργοδότης και η επιχείρηση δρούν σ'ένα μονοπωλιακό περιβάλλον και δεν υπάρχει ανταγωνισμός, διαφορετικά, με τέτοιο αυξημένο κόστος( μέρος του οποίου αποτελούν και οι εργοδοτικές εισφορές) δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε μία ανταγωνιστική παγκοσμιοποιημένη αγορά.
Με άλλα λόγια, στην σημερινή παγκοσμιοποιημένη οικονομική πραγματικότητα, καμμία επιχείρηση, κανένας δημόσιος φορέας , κανένα κράτος δεν αντέχει, από την μία πλευρά να έχει καλοπληρωμένους συνταξιούχους σε νεαρά ηλικία, κι από την άλλη να είναι απόλυτα υγιής, ανταγωνιστικός και να κερδίζει έδαφος παγκοσμίως. Εάν αυτό συμβαίνει, σημαίνει ότι κάτι το μη υγιές θα εμφιλοχωρεί, κάποιο κρυφό κόστος, το οποίο, είτε θα προκαλεί βλάβη στο περιβάλλον και δεν υπολογίζεται, είτε θα το πληρώσουν οι επερχόμενες γενεές και τώρα δεν είναι ορατό, είτε ότι ως κοινωνία εκποιούμε περιουσιακά στοιχεία, τα οποία μας κληροδότησαν πρόγονοί μας εργαζόμενοι προς τούτο σκληρά.

Νά 'μαι κι εγώ, από αυτό το φιλόξενο βήμα, από σήμερα, 17 Μαρτίου 2008, να εκθέτω φανερά, σε δημόσια θέα τις σκέψεις μου. Όπως λέει κι ο τίτλος του ιστολογίου μου, οι απόψεις μου είναι αιρετικές, δεν συμβαδίζουν με τις επικρατούσες και κυρίαρχες αντιλήψεις που υιοθετούν οι περισσότεροι Έλληνες, είτε επειδή δεν μπορούν να αντισταθούν στο ρεύμα,( σ'οποιοδήποτε ρεύμα, πολιτικό, οικονομικό, τρόπου ζωής) και παρασύρονται απ' αυτό, αδύνατοι όντες, είτε έχουν μάθει να σκύβουν το κεφάλι. Θα λέω αλήθειες, όπως εγώ τις αντιλαμβάνομαι, πρώτον από ανάγκη να βγάλω από τα εσώψυχά μου ό,τι με βασανίζει και δεύτερον επειδή ελπίζω ότι κάποιος που ενδεχομένως διαβάσει αυτές τις σκέψεις μου, προβληματισθεί και αλλάξει άποψη